„Wielka aktorka wiedziała, że zbliża się koniec jej życia. Ale niszcząca jej organizm gruźlica wyzwoliła zarazem kolejną namiętność z całą mocą zatraciła się w nowej miłości. Ten późny, gwałtowny związek z człowiekiem młodszym od siebie nie dał jej, niestety, szczęścia.
Pozostała zatem rodzina. W przeczuciu zbliżającej się śmierci i z myślą o licznych wielbicielach, którzy jak słusznie sądziła zechcą zjawić się tłumnie na jej pogrzebie, Rachela wynajęła nader obszerne mieszkanie. Miało być lirycznie, cicho i nastrojowo. I dużo, bardzo dużo kwiatów.
Umarła w otoczeniu ogromnej, pomnożonej gwałtownie rodziny, wśród zawodzeń licznych żydowskich duchownych, odnoszących się do zmarłej z szacunkiem należnym prorokom i mesjaszom.
Jeden z najwybitniejszych polskich krytyków teatralnych XIX wieku, Stanisław Koźmian, powiedział w kilka lat po jej śmierci
„Jedną tylko w życiu widziałem artystkę dramatyczną genialną, była nią Rachel, a właśnie dlatego, że była genialną, nie dała się naśladować, nie mogła stworzyć i nie stworzyła też szkoły; boska jej sztuka opuściła ziemię wraz z nią".
W Paryżu przez wiele lat po śmierci znakomitej artystki nie grano wielkich tragedii francuskich, bo uważano, że nie ma nikogo, kto by mógł jej dorównać.“(8)