„W ten sposób atmosfera polityczna w stolicy Polski w znacznym stopniu się oczyściła. Stanisław August nie stracił jednak nadziei, że uda mu się mimo wszystko nakłonić do powrotu do kraju przynajmniej niektórych z najwybitniejszych opozycjonistów, co w jego przekonaniu zapobiegłoby wszelkiej akcji dworu petersburskiego przeciwko Rzeczypospolitej, a z drugiej strony umożliwiłoby powrót do planu politycznego, przekreślonego uchwałą sejmową z dnia 27 stycznia 1792 roku.
W korespondencji sekretarza Stanisława Augusta, księdza Piattolego, znajdujemy nikłe ślady poufnych zabiegów królewskich o nawiązanie (w pierwszej połowie marca 1792 roku) kontaktów z niektórymi przynajmniej opozycjonistami. Piattoli określał enigmatycznie te starania jako „pracę nad pojednaniem, które nazywamy indywidualnym""0. Żadnych pozytywnych skutków wysiłki te oczywiście nie miały, są wszelako dowodem niezmiernej trwałości niektórych iluzji politycznych Stanisława Augusta.
W marcu 1792 roku jednakże nawet nie sprawy „pojednania" z opozycją absorbowały najbardziej uwagę Stanisława Augusta. Z osobą księdza Piattolego wiąże się inna kwestia, której król w tym krytycznym cHa kraju momencie poświęcał niezmiernie wiele uwagi, niestety niezbyt korzystnie świadcząca o odpowiedzialności politycznej Stanisława Augusta i o jego poczuciu monarszych obowiązków. Jest to mało po dziś dzień zbadana i znana sprawa targów o przyznanie Żydom w Polsce i na Litwie praw obywatelskich w zamian za spłatę przez społeczność żydowską Rzeczypospolitej wszystkich długów Stanisława Augusta.“(10)