„Posiadłości Habsburgów, obejmujące w XVI w. kraje alpejskie, królestwo Czech i Węgier, miały niejednolitą organizację wewnętrzną. Dopiero przemiany gospodarcze w początkach XVIII w. stały się przesłankami scentralizowania władzy. Sankcja Pragmatyczna Karola VI z 1713 r. uznała posiadłości habsburskie za całość „nierozerwalną i nierozdzielną". Reformy Marii Teresy (1740 1780) i Józefa II (1780 1790) zmierzały do pełnej centralizacji władzy, reformując jednocześnie — pod wpływem ideologii Oświecenia — ustrój absolutny (absolutyzm oświecony).
W wyniku zajęcia przez Napoleona strefy państw nadreńskich i utwo2. ŹRÓDŁA PRAWA
a. Recepcja prawa rzymskiego. Rrzesza jako całość nie miała jednolitego prawa. Rozdrobnienie polityczne przyczyniło się do utrzymania się różnorodnych praw lokalnych. Dalszy jednak rozwój gospodarki towarowopieniężnej spowodował, że przepisy zawarte w prawach lokalnych okazały się niewystarczające.
Przyjęcie (recepcję) prawa rzymskiego ułatwiała teoretycznie okoliczność, że prawu rzymskiemu, zwłaszcza Corpus iuris civilis, jako ustawodawstwu poprzedników cesarzy rzymskoniemieckich, przyznawano formalnie nadal moc obowiązującą. W stosunku do praw partykularnych prawo rzymskie jako prawo powszechne miało charakter posiłkowy. To prawo stosował przede wszystkim w praktyce Państwowy Sąd Kameralny (Reichskammergericht), a za jego przykładem sądy władców terytorialnych, w których zasiadali doktorzy prawa.“(15)