„Na to pytanie czekam. Trzeźwieję natychmiast, wyostrzam słuch.
W porządku. Zabrało go pogotowie.
Ciarki przebiegają od stóp do głowy i odwrotnie. Nie trafiłem Przecież całą serię puściłem z tak bliska.
Zjechał się cały powiat, straż, pogotowie i ta cała reszta. Wydarzenie przecież. Ogień ciągnie mówi z emfazą.
I już coś wiadomo, coś ustalili
Na razie nic. Ale Kuba chyba wie, kto go załatwił.
Zasycha mi w gardle. Sięgam po szklankę i piję małymi łyczkami. Zaczynam odczuwać strach... Czuję się jak po koszmarnym śnie.
Bierz wino i szoruj, póki mam szczere serce mówię. I przebierz się, nie pójdziesz w kombinezonie do dziewczyny.
Harowałem przy pożarze. Wypada. 1 odchodzi.
A więc Kuba żyje. Nawet kule go ominęły. Nie, Kubę po prostu chroni anioł, diabeł nie ma do niego dostępu. Teraz widzę, że nie poradzę sobie z nim. Wpakowałem się w bagno, wpadłem na całego. Sypnie. Niby dlaczego miałby mnie chronić. Strzelałem do niego. Wnuk strzelał do dziadka, chciał zabić dziadka dla zysku. Straszna sprawa. Boję się, zawsze trzeźwieję, gdy jestem w niebezpieczeństwie. Czuję się jak lis we wnykach. Nie powieszą, ale swoje każą odsiedzieć. Więzienie nie dla mnie. Inni znoszą kraty, nawet lubią wracać na zimę. Ale ja się nie urodziłem dla klawiszy. Bogactwo! Gdybym miał złoto, mógłbym myśleć o ucieczce, kryjówce i ocaleniu. Goły i bosy nie mam najmniejszych szans. Albo, albo. A może pojechać do Kuby i błagać, aby nie wydał. Nie! Za dużo jadu po obu stronach. Co powiem Ze diabeł skusił Kto teraz w to uwierzy Chociaż Kuba codziennie czyta Biblię. Ciągle powtarzał, że zły jest władcą tego świata i do niego należy złoto i ludzkie błoto. To nie przejdzie, Kuba jest przenikliwy, spojrzy i wystarczy, zrozumie, że to nie skrucha, tylko strach. Bo tak prawdę mówiąc, nie żałuję tego, co zrobiłem. Wstyd się przyznać, ale nie żałuję. Za dużo lat nosiłem w sobie nienawiść. Teraz, po fakcie, czuję na przemian satysfakcję i niesmak. Jak teraz żyć Policja nie da mi spokoju. Lepiej było się nie urodzić.“(11)