„Austin i Akteon szli o kilka kroków za nimi, bez przerwy narażeni na okrucieństwa dozorców. Z jaką zazdrością myśleli o losie
Herkulesa! Jakiekolwiek byłyby grożące mu niebezpieczeństwa, mógł przynajmniej walczyć i bronić swego życia.
Nan spotkała się z równie okrutnym traktowaniem. Włączono ją do grupy kobiet w środku konwoju. Skuto ją z młodą matką dwojga dzieci, z których jedno było jeszcze niemowlęciem, a drugie, trzyletnie, ledwo się trzymało na nogach. Nan przejęta litością zajęła się maleństwem. Nieszczęśliwa niewolnica dziękowała jej ze łzami w oczach, a Nan dźwigała dziecko,chroniąc je przed zmęczeniem i batem dozorcy. Jednakże stara Nan uginała się pod swoim ciężarem i bała się, że wkrótce ostatecznie opadnie z sił, a jednocześnie nie przestawała myśleć o małym Jacku. Widziała go w ramionach matki, a chociaż chłopczyk mocno wychudł podczas choroby, z pewnością był jeszcze zbyt ciężki dla wycieńczonej pani Weldon. Gdzie ona teraz była Co się z nią stało
Dick natomiast znajdował się na samym końcu pochodu. Ze swego miejsca nie mógł dojrzeć nikogo ani Toma, ani pozostałych towarzyszy, ani Nan. Chłopiec widział czoło długiej karawany tylko wtedy, gdy przecinała ona odkrytą równinę. Szedł wydany na pastwę najsmutniejszych myśli, zakłóconych tylko od czasu do czasu dzikimi krzykami agentów. Nie myślał o sobie samym,“(13)